و از قرار معلوم آلات رصد با دقت چشمگيري تحت نظر عرضي در آنجا ساخته ميشد (حدود 1261). او مسجد و قصري هم بنا كرد.
به احتمال زياد، عرضي موٴلف رسالهاي در توصيف آلات نجومي رصدخانهٴ مراغه است به نام
رساله فيكيفية الارصاد و مايحتاج الي علمه و عمله من طرق موديه الي معرفة عداتالكواكب، كه در آن نام موٴلف ذكر نشده است. آلات زير توصيف شده است: 1) ربع مجيب؛ 2) ذاتالحلق؛
3) حلقهٴ انقلابين1؛ 4) حلقهٴ اعتدالين2؛ 5) عضاده؛ 6) ذاتالربعين؛ 7) ذات الاسطوانتين3؛
8) ذاتالجيوب و السمت؛ 9) ذات الجيوب و السهم؛ 10) اسطرلاب تام4؛ (كه ابزاري عالمگير بود و عُرضي قبلاً، هنگام اقامت در شام نمونهاي از آن را ساخته بود)؛ 11) ذاتالشعبتين5 (مطابق اصول بطليموس). نه تنها اين آلات توصيف شده، بلكه دست كم تا حدودي طرز ساخت و استعمال آنها هم بيان گرديده است. بسياري جزئيات فني از قبيل آنچه در زيجآلفونسي ميتوان يافت، متأسفانه دراين كتاب فراموش شده، و ما دربارهٴ خود رصدخانه، وضع كلي آلات رصد در رصدخانه، طرز رصد، كارهاي روزمره، و غيره اطلاعي نداريم. بايد توجه داشت كه ابزارهاي شمارهٴ 9 و 10 براي تعيين سينوس و سهم به كار ميرفت، يعني آنها بيشتر وسايل مثلثاتي بود تا نجومي. توصيف عُرضي ثابت ميكند كه نياز به وسايل و روشهاي دقيق كاملاً درك شده بود. براي اموري از قبيل ايجاد و اصلاح آلات و هر يك از اجزاي آنها، درستي تقسيمات آنها، هموار ساختن سطوح افقي آنها، و غيره تقريباً اهميت زيادي قائل ميشدند.
ظاهراً اين رساله ناقص است، چون فقط از آلات بحث ميكند، و همچنانكه در مقدمه ذكر شده است، از رصدها و اصول آن. براي اطلاعات بيشتري در مورد رصدخانه و ابزارهاي آن
¿ بخشهاي 6 و 7 يادداشت مربوط به نصيرالدين.
عُرضي دو رسالهٴ ديگر هم نوشت: 2. رسالة في عمل الكرة الكامله. 3. در تعيين فاصلهٴ ميان مركز و اوج خورشيد. جدولهاي نجومي و رسالهٴ در باب اخترشناسي بطليموس هم بدو منسوب است.
او دو پسر داشت، به نامهاي شمسالدين و محمد؛ كه بعدها، در مراغه به او پيوستند (او تنها بدانجا رفته بود). شمسالدين شرحي درباب اساتيد طوسي نوشت، و در ايام رياست صدرالدين در مراغه بود (
¿ يادداشت مربوط به پسران ناصرالدين، بخش 24). پسر ديگرش محمد (در